Ziyaretçi Defteri DoldurZiyaretçi Defteri Oku

• Anasayfa
• Dernek'ten
• Dernek
• Haberler
• Duyuru ve İlanlar
  • Eleman Arayanlar
  • İş Arayanlar
• Yazarlarımızın Yazıları
• Esnaflarımız
  • Basın Yayın, Matbaa
  • Eğitim, Sağlık
  • Elektirk, Elektronik
  • Hukuk Hizmetleri
  • Muhasebe, Mali Müşavir
  • Tuhafiye, Konfeksiyon
• Bozkır'a Dair

Site İçi Arama

-- Tüm Kategoriler -- Dernek'ten Dernek Haberler Duyuru ve İlanlar —  Eleman Arayanlar —  İş Arayanlar Yazarlarımızın Yazıları Esnaflarımız —  Muhasebe, Mali Müşavir —  Hukuk Hizmetleri —  Eğitim, Sağlık —  Basın Yayın, Matbaa —  Tuhafiye, Konfeksiyon —  Elektirk, Elektronik Bozkır'a Dair Gelişmiş Arama

Geçtiğimiz günlerde gazetede okuduğum bir haber beni epey şaşırttı. Haberde İstanbul'daki hemşehri derneklerinin kendi mezarlıklarını oluşturduğunu yazıyordu: Aynı köyde doğmuşlar, yıllarca çalıştıkları ama hep gurbet gibi gördükleri İstanbul'da öldüklerinde ise aynı yere yan yana defnediliyorlar. Köy derneklerinin girişimiyle büyük şehirlerdeki mezarlık sıkıntısı son buluyor. 17 ayrı köy derneği, İstanbul Hadımköy'de kendi mezarlıklarını kurdu. Dernek başkanları, 'Hayatta ve mezarda beraberiz.' diyor. Bu şekilde vefat edenlerin cenazeleri için uzun yolculuklara gerek kalmıyor. Toplamda 80 dönümlük bir araziyi kaplayan mezarlıkların sayısı, diğer köy derneklerinin haber almasıyla her yıl artıyor. Mezarlıkların kimisine kapı yapılmış, kimi ise tellerle çevrili. Ancak hepsinin ortak özelliği, mezarlıklarda aynı köyde doğan vatandaşların, gurbet olarak gördükleri İstanbul'da yan yana yatıyor olması. Her yıl ortalama 50 bin defin gerçekleştirilen İstanbul’da bu şekilde bir alternatifin oluşması oldukça ilginç. Özellikle bayramlarda köylüler kendi derneklerinin mezarlığına gelip topluca dua ediyor ve kaynaşıyorlarmış. Bu ilk bakışta faydalı bir olay gibi gözüküyor. Ancak insanların kendilerini bulundukları şehre ait hissetmeleri noktasında son derece zararlı bir oluşum. Buna benzer bir yapılanma az da olsa ilimizde de var. Mesela, ağırlıklı olarak Karadeniz kökenlilerin yaşadığı Yuvacıkta bir Macir Mezarlığı var; Macirler sadece burada defin yapıyorlar. Mesela Sarımeşe’de Bulgaristan’dan göç eden yurttdaşlarımız ve Romanya’dan göç eden yurttaşlarımız için ayrı ayrı mezarlıklar mevcutmuş. Bana göre artık bunları aşmak lazım. Misal, benim rahmetlik annanem Çankırılıdır. Şu anda Balaban Mezarlığında. Yani Gürcülerin arasında. Olacak şey mi bu? Tabii ki bu işin espirisi. Memleketlerini bırakıp İstanbul’da, Kocaeli’de yerleşen insanlar artık bulundukları kenti kabullenmeli ve artık oralı(!) olmalıdırlar. Aslında önemli olan nerede defnedildiğin değil, defnedildiğin yerin temiz, düzenli ve bakımlı olmasıdır. Filmlerde izliyoruz, İstanbul’a gittiğimizde de bazen şahit oluyoruz. Hristiyanlar, Yahudiler mezarlıklarına inanılmaz önem veriyorlar. Bakıyorsunuz, her taraf botanik bahçesi gibi. Artık bu hemşehri ayaklarını bırakıp insana yakışır mezarlıklar yapmayı öğrenmeliyiz; 03 Şubat 2010 Çarşamba Kocaeli gazetesi. Alıntıdır.